Grieks is saai. Er wordt nu van mij verwacht dat ik het leer. Ik dacht het niet. Ik ga gewoon mijn "tekst" even uittypen.

Tekst 23 A, Athena en Poseidon.

Eris, de godin van de twist, zei tegen Athena: "Zeg, ik ben het nu al zolang de godin van de twist, ik wil iets anders. Ik word de godin van de foxtrot.".
"Maar die ben ik al," zo sprak Athena verbaasd over deze plotselinge opmerking, "dus die is al bezet. En denk maar niet dat ik de twist van je over ga nemen. Die is veel te mainstream.".
"Maar dat hoeft toch ook helemaal niet," zei Eris, die ondertussen een plannetje bedacht had, "ga naar Poseidon, je oom, en eis daar de tango op. Dan kan hij mooi de twist overnemen. Bovendien is hij al veel te lang aan de macht geweest.".
Aangezien Athena dat wel een puik idee vond, haastte zij zich spoedig naar haar geliefde oom.
"Jong Sjap, Possie jong'uh, wie gayt es? Nog jochies in da bussie van jû geha omda je bij die meiskes toch alleen maar cyclopen verwekt?"
"Wa môt je nu weer dan?", vroeg hij zowel vriendelijk als beschaafd aan haar.
"K môt heulemal niks jong." antwoordde zei vlug, "ik vroeg me alleen af of ik heel misschien voor één keertje de tango mag lenen. Heel eventjes maar..."
"Neuh, eg nie jong. K ben nie heulemal gek in duh kop jong sjap." sprak hij haar bemoedigend toe.
Op dat moment kwam de woest aantrekkelijke Zeus binnen.
"Aloha luitjes, wat doen jullie voor spelle- Oh, koekjes..."
"Ja maar paaaaaapppiieee, al mijn vrienden mogen godin van de tango zijn, maar oom Poseidon wil niet delen." sprak Athena listig tegen haar vader, Zeus.
"Ja ja, heel erg stou- oh, kijk, er zijn ook nog zure matten. en oh, nu ben ik een vliegtuig. Jippie." sprak hij wijs.
*Nu neemt Mètis de macht over. Zeus had haar namelijk opgegeten toen zij zwanger was van Athena. Hij kreeg er hoofdpijn van en hakte toen zijn hoofd open. Tada, daar was Pallas Athena, zijn dochter. Af en toe, als Zeus weer een idee kreeg om een nieuw beest met drieëntwinig koppen te scheppen of iets anders doms te doen, greep zij in. Of als ze zin had om iets meligs te doen. Maar goed, Zeus is vanaf nu Mètis.*
"Poseidon, je mag mijn dochter niet zo plagen. Je weet zelf ook wel dat ze een achterlijk verwend nest is en er totaal niet tegen kan haar zin niet te krijgen. Bovendien is ze zo dom als een ik weet niet wat, dus denk maar niet dat ze überhaupt weet wat "nee" betekent. Geef haar die tango en dan zijn we van het hele gezeik af." sprak ze liefdevol tegen de broer van haar moordenaar en oom van haar dochter.

En verder was ik nog niet. Dan nu, geheel en al zelf van het internet geplukt, de goede tekst.

De strijd ontstond als volgt: Kekrops, uit de aarde geboren, hebbend/met het lichaam van een man en een slang, heerste als eerste over Attika. Op dat moment dus, zoals wordt verteld, verdeelden de goden onder elkaar de steden, waarin ieder zijn eigen eerbewijzen zou krijgen. Als eerste kwam dus/nu Poseidon naar Attika en, nadat hij zijn drietand had opgetild en daarmee de rots midden op de Akropolis had geslagen, liet hij zee(water) verschijnen... - ook nu nog is er een vorm van de drietand in de rots. Na hem kwam Athena en, nadat ze koning Kekrops getuige had gemaakt van haar werk/daad, plantte ze een olijfboom. Daarna ontstond er dus een strijd voor (hen) beiden over de streek. Zeus, die de strijd wilde beslechten, stelde, nadat hij hen had verzameld de twaalf goden als rechters aan. Nadat ze dus/nu geoordeeld hadden, wezen zij de streek toe aan Athena, omdat zij als eerste een olijfboom had geplant. Zo noemde Athena de stad naar zichzelf Athena, maar Poseidon zette Attika onder water, omdat hij boos was (geworden).

Lijkt mij vrijwel identiek aan mijn tekst, toch...

Maar ik wil graag naar mijn honderdste post toewerken.
Bovendien verwacht ik toch niet dat dit gelezen wordt, dus ach...

Dat is toevallig, daar dacht ik ook net aan...

Ja, zo onderhand weten we wel wie ik ben. Een nooit lerend, arrogant, momenteel slecht bloggend en hyperactief derdeklassertje met een zwak voor geiten. Maar ik ben niet geheel en al alleen in de momenteel niet goed verwarmde, dus ik ga even een vest aan trekken, huis.
Jammergenoeg niet nee. Er zijn er meer, veel meer. Dus bereid je maar vast voor...

Zie hier, mijn vader:
Al weer een blauwgeoogd persoon in mijn familie. Want ja, ik ben de enige zonder blauwe ogen.
Zoals men kan zien is mijn vader grijs en gerimpeld. Er wordt beweerd dat hij al heel vroeg grijs werd, maar eer ik dat geloof moet er nog heel wat gebeuren. Hij heeft gewoon te lang in de wasmachine gezeten en is daardoor gaan rimpelen en de kleur is uit zijn haar gewassen.
Mijn vader is tevens een behoorlijke roker en drinker. Ik zal een dag uit zijn dagelijks leven beschrijven:
00:00-12:30 slapen
12:30-12:32 gore rochelgeluidjes maken terwijl hij het teer van het roken van de vorige dag ophoest en in de wasbak uitspugt om ze vervolgens gewoon te laten liggen.
12:32-13:00 eten en thee met melk drinken. (thee is goor, melk ook en de combinatie al helemaal)
13:00-18:00 net doen alsof hij aan het werk is, maar eigenlijk stiekem spelletjes op de computer spelen en de krant aan het lezen. Ondertussen eet hij alle gevulde koeken op.
Dan (ik heb geen zin om verder nog tijden te typen...) gaat hij net doen alsof hij te druk is om te koken, download een opera'tje en gaat weer verder met koffie drinken en de krant lezen. Af en toe kijkt hij voetbal.

Hobby's: Zoveel mogelijk apparaten tegelijk aan hebben staan zonder ze echt te gebruiken. Bijvoorbeeld: tv, radio, computer en laptop terwijl hij buiten (of in de garage (is heel goor)) staat te roken. En hij drinkt wijn. Niet teveel als in hij wordt er dronken van, maar toch...

MAAR, hij is wel heel lief enzo. Bovendien betaalt hij mijn zakgeld. En hij weet veel van bio en heeft een microscoop die zo heel af en toe leen. En hij is heel steen-kundig. En ik ben en blijf genetisch aan hem verwant, dus ach. Oh, en hij heeft een neus. En neuzen zijn cool.

Dan heb je nog mijn moeder, ik heb even geen foto en ik ga dit een beetje afraffelen omdat ik Grieks moet leren en Frans moet maken. Als ik Frans niet maak, gaat mevrouw Dinges dat melden bij muf Mullie (mijn mentor). Mijn moeder is best oké, ze kan wat zeuren en zeiken en ze mailt veel te vaak naar school enzo. Maar ze is wel lief en neemt mij vaak mee naar concerten.

Mijn broertje is zo'n afschuwelijk monster dat ik later wel een gehele post aan hem zal besteden.

Ja dag en sorry voor het afraffel ding, maar er is toch niemand die dit leest, dus eigenlijjk maakt het niet uit.

Even een korte analyse van wat er misgaat op het gebied "Geitenjongen" bij contact.

Volgens sommige mensen sla ik compleet dicht als hij met me praat. Ik kruip weg en probeer me zo onopvallend mogelijk te gedragen. Ik zeg weinig tot niets en kijk hem nauwelijks aan. 


Dat is het gevolg, maar wat is de oorzaak nu eigenlijk?

Dat zal ik je vertellen, eigenlijk ben ik gewoon bang om iets fout te doen. Ik doe liever niets dan iets waardoor ik hem misschien afschrik. Ik houd me rustig en afgezonderd omdat mensen mij meestal gek en irritant vinden. En hyperactief. Eigenlijk wil ik gewoon dat er regels zijn waarin excact beschreven staat hoe je je in zo'n situatie moet gedragen. Regels als: "Kijk hem elke twee minuten acht en een halve seconde in zijn ogen.". Zou dat het leven niet veel gemakkelijker maken? Of misschien moet ik gewoon een tijdmachine maken en terug gaan naar de tijd dat je nog uitgehuwelijkt werd. Dat lijkt me geweldig, geen problemen als: "Wat zou hij van mij denken?". Het maakte namelijk niet uit, je moest toch wel met hem trouwen.


En dan nu, de oplossing:

Die is er niet. Gedraag je gewoon. Wees gewoon jezelf. Ja, en wie ben ik dan? En wat is gewoon?
"Je moet niet helemaal in een hoekje kruipen.". Dan zal ik de volgende keer meteen in zijn armen springen. Nee dus. Het is echt heel lastig allemaal. Het liefst zou ik hem dit ook laten lezen, maar dat gaat niet.
Hebben jullie nog ideeën, want aan mezelf heb ik dus duidelijk helemaal niets. En aan reacties als "Wees jezelf en dan komt alles goed." heb ik niks. Ze zijn lief bedoeld, dat weet ik, maar zoals je net hebt kunnen lezen, het werkt gewoon niet. Echt niet.

En sorry voor de zeurpost. Ik moet onderwerpen vinden en wel snel. Anders is het hier binnenkort uitgestorvener dan bij een concert van Justin Bieber als de gehele wereld uit mensen zoals ik bestond. Maar aangezien ik de enige mij ben, blijven de concerten van mijnheer Bieber nog wel even drukbezocht.

Zeer geachte Justin Bieber fans, ik heb niks tegen jullie grote held persoonlijk hoor. Zijn muziekgenre spreekt mij alleen niet zo aan. Dat is alles. Maar hierbij verwijs ik alle enorme JB liefhebbers door naar deze site. Het is geschreven door waarschijnlijk de beste blogster ooit. Vera dus. 
Ben ik nu niet complimenteus en aardig. Dat dacht ik ook al.

~Marjolein~ (het blijft een leuk golfje.)

Heeft men dit beluisterd? Bedenk u dan dat ik dit momenteel op de cello speel. (maar dan zonder die violen en troep (nee Lisa, ik zeg niet dat violen troep zijn hoor.))

*Kijk uit, als je geen zin hebt om na te denken, lees dit dan niet!*

Waarom stellen mensen mij altijd filosofische vragen? Soms heb ik er een antwoord op, maar meestal niet. Daarom ga ik nu mijn gedachten even ordenen in een post.

Vraag één:

Wat is het verschil tussen en dop en een deksel?

Op het eerste gezicht lijkt dit een zeer simpele en niet filosofische vraag. Maar probeer maar eens om hem te beantwoorden. Dan wordt het lastig.
Misschien denk je dat een dop kleiner is dan een deksel en ergens echt omheen gaat, zoals bijvoorbeeld een coladop. Van een fles cola dus.
Een deksel kun je ergens op draaien, maar soms is hij ook los. Denk aan het deksel van een appelmoespot en een pan. Een deksel heeft een smalle rand in vergelijking met het oppervlak van het platte afsluitgedeelte.
Dat is allemaal heel leuk en aardig bedacht, maar dan komen hier nu de grote bottelnekken, wieldoppen.
Wieldoppen zijn groter dan deksels. Zijn wieldoppen soms gewoon de uitzonderingen die de regel bevestigen?
Zit er überhaupt een verschil in? Want ze worden beiden gebruikt om voorwerpen mee af te sluiten.
Maar als er geen verschil in zit, zouden het synoniemen zijn en dan zou je ze door elkaar kunnen gebruiken.
Maar ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat het deksel van de fles Fanta weg is. Daar gaat het standaard over een dop.
Dit is dus ook niet de oplossing.
Maar wat dan wel?
Het was trouwens een vraag van een "gymnastiek"-leraar van mij. Ik had geen zin in basketbal en toen gingen we van die gesprekken (oh, over gesprek gesproken (hihi, gesprek gesproken), help me eraan herinneren dat ik het gesprek tussen Simone en mij nog even uittyp) als:

Hij: "Wat is de zin van het leven?"
Ik: "Je voortplanten."
Hij: "En daarna?"
Ik: "Dan leef je nog even, kijk je hoe je kinderen hetzelfde riedeltje van "ontstaan, voortplanten en dan sterven (laatste maak je waarschijnlijk niet meer mee)" doorstaan en dan ga je dood.
Hij: "Wat is er dan na de dood."
Ik: "Niets, het is net als voor je geboorte, er is niets."
Hij: "Weet je dat zeker?"
Ik: "Nee, maar het is best zielig dat ik ook nooit zal kunnen beseffen dat ik gelijk heb."
Hij: Kijkt me vragend aan
Ik: Stel ik heb gelijk, dan besef ik dat nooit omdat ik pas gelijk heb als er gewoon niets meer voor mij is en ik niet meer kan denken. Als ik niet meer kan denken, kan ik ook niet beseffen dat ik gelijk heb/had."


Dat was dan vraag 1. Dus dan is het nu tijd voor, ja, je raadt het al, vraag acht. Twee dus.

Wat is de definitie van iemand kennen?

Dat is echt heel lastig te zeggen, want je kunt zeggen: "Hey, die persoon ken ik, dat is pietjepuk.". Maar misschien is het wel zo dat je alleen zijn naam weet. Is dat dan genoeg om iemand te kennen? Of moet je er nog net even iets meer vanaf weten? Maar waar ligt de grens dan? En stel ik herken iemands gezicht, maar ik ken de naam van diegene niet. Ken ik die persoon dan wel of niet?
Want herkennen is afgeleid van kennen. Dat betekent in principe dat herkennen misschien ook wel een soort van kennen is. Maar aan de andere kant, is herkennen niet meer een onderdeel van kennen?
Je moet iemand herkennen om iemand te kennen.
En in het woordenboek staat dat kennen is "weten wie, hoe en wat iemand is".
Dus ik weet dat de achterneef van de president van Kazachstan meneer Piet is. Ik heb gelezen dat hij erg aardig is. En ik weet dat hij een mens is. Nu heb ik keurig antwoord gegeven op de drie vragen, maar ken ik meneer Piet nu ook? Ik dacht het niet. Er is zelfs een kans dat ik niet weet hoe hij eruit ziet.
Dat brengt mij bij de volgende vraag, moet je weten hoe iemand eruit ziet om diegene te kennen? Want als dat noodzakelijk is, is het onmogelijk voor een blind persoon om iemand te kennen.
Kun je iemand eigenlijk wel echt kennen? Of is dat onmogelijk? Maar als je iemand toch niet kunt kennen, waarom vraagt men dan zo vaak: "Ken jij die en die?"? Want dat zou dan een onnozele vraag zijn omdat je iemand niet echt kunt kennen.
Conclusie, je kunt mensen op verschillende manieren kennen.  Het is een soort van lineaal en die gaat van "wie ben jij in vredesnaam?" tot "ik ken je heel erg goed.". Met daar tussenin vanalles en nog wat. Van herkennen tot bekennen.

Deze vraag werd medemogelijk gemaakt door mevrouw Baas. Ze stelde hem aan mij op de gymnasiummarkt 2010. (meer dan een jaar geleden.) Lang verhaal, ik heb nu geen zin om dat ook nog uit te gaan leggen.

Ik wilde eigenlijk nog wat schrijven over de enige filosofische vraag die wel door mij beantwoord is, maar daar heb ik nu geen tijd voor. Maandag en dinsdag zijn proefwerkdagen. Ik heb dan dus maar twee uur les, maar wel twee proefwerken per dag. Maandag heb ik Nederlands en natuurkunde en dinsdag heb ik biologie en scheikunde.
Nederlands doe ik niets tot nauwelijks iets aan. Natuurkunde moet ik nog even goed doen, ik had een 3.6 op het so omdat ik mijn rekenmachine vergeten was en alles uit mijn hoofd moest uitrekenen. Daarom was ik nog lang niet klaar, maar in principe had ik niet erg veel fouten. Scheikunde moet ik wel even leren, want dat deed ik de vorige twee proefwerken niet en toen ben ik een beetje onderuit gegaan. (Ik sta nog wel een 6.5 hoor, daar niet van.). En dan heb ik biologie nog over, dat is echt het leukste vak ter wereld, met als gevolg dat ik al een maand aan het leren ben. Alleen wel het verkeerde hoofdstuk. Ik weet wel dat een mens 46 chromosomen heeft, een aardappel 48 en een heremietkreeft 254, maar hoe al die aders (poortader enzo) nu heten, ik heb geen flauw idee. Dat is het nadeel van voorlopen. Je vergeet wat je daarvoor gedaan hebt. Maar zoals ik al zei, het is bio en het is bloed. Dat komt neer op leuk. Dus dat ga ik erg goed leren. Heel erg goed. Ik wil een tien. Of anders in elk geval een negen. Of een acht is ook prima. Maar het liefste een tien. (goh). Oh, woensdag heb ik ook nog een proefwerk Grieks. Ga ik verpesten, weet ik nu al. De cultuur gaat, maar de grammatica, ik heb geen flauw idee. Als het nu Latijn was... Daar zijn er maar twee (eigenlijk drie, maar de derde komt zeer zelden voor) participia. Het Grieks heeft er acht. ACHT!
Ja, dat dacht ik dus ook al. Help. Maar dit wordt voor mij het gehele weekend blokken. Helaas, helaas.

Veel plezier met jullie weekend en mochten jullie je vervelen, dan hier nog wat filosofische vragen zonder antwoord om over na te denken:

-Bestaat geluk en zo ja, wat is geluk dan? En als je denkt dat het niet bestaat, waarom dan niet?
- Laat maar, ik weet niks meer. Ik ben moe en ik moet nog de gehele dag leren.