Hierbij even een verhaal over hoe mijn wiskunde schrift eruit ziet.

pagina 1: mijn goede ideën lijstje. Er staat op: Latijn leren?, dagboek vanuit het oogpunt van een spin, huiswerk maken? en boek over iemand opgesloten in een kamer met bedden en als je in een bed in slaap valt, kom je op een andere plek.

Pagina 2: twee sommen zonder uitkomst.

Pagina 3: een cycloop.

pagina 4: een assenstelsel met daarin het deathly hallowsteken.

pagina 5: een serieus gemaakte opdracht over de omtrek van een cirkel. Wow.

pagina 6: niks.

pagina 7: een tekening van een trein met daarbij geschreven: "I love trains!".

pagina 8: een samenvatting van de les. Er staat: "Oh god help. Ik geloof dat ik niet goed word. Misschien is dat ook wel de beste oplossing, niet goed worden, kotsen en dan naar huis. Oh, shit, hij kijkt mijn kant op, laat ik eens verder gaan met mijn "huiswerk...".

pagina 9: een op het eerste gezicht serieuze som. Als je beter kijkt, zie je dat ik willekeurige formules heb genomen en er overal 710 uitkomt. (7-10= G-J=Geitenjongen) Oh, zo te zien staat er 1 kloppende som. 36-4=28. Ja, dat klopt. Uitleg duurt te lang. Is saai.

pagina 10: een reuzencycloop met drie monden.

Verder is alles leeg. Laat ik deze pagina's eruit scheuren en serieus bezig gaan...


Verder nog wat tips. Stel dat je iemand wil volgen...

Martijn. Hij zit bij mij in de klas en is net (gisteren) begonnen met bloggen. Het is behoorlijk droog, lees het!
Vera. Zit ook bij mij in de klas. Is een geweldige schrijfster.

Ja, dat was het verder wel.

(Dat is het deathly hallows teken, voor wie het nog niet wist...)

En dan tot slot, de belangrijkste boodschap van al: SKJDHNBJxweb385w908q3jhhxjn^%!#XM J97pbymymmiufncijeam89ááé䤳¼í¼½å¼©ðµç€¼í¤€µq3w. Eet smakelijk.

*Kijk uit, als je geen zin hebt om na te denken, lees dit dan niet!*

Waarom stellen mensen mij altijd filosofische vragen? Soms heb ik er een antwoord op, maar meestal niet. Daarom ga ik nu mijn gedachten even ordenen in een post.

Vraag één:

Wat is het verschil tussen en dop en een deksel?

Op het eerste gezicht lijkt dit een zeer simpele en niet filosofische vraag. Maar probeer maar eens om hem te beantwoorden. Dan wordt het lastig.
Misschien denk je dat een dop kleiner is dan een deksel en ergens echt omheen gaat, zoals bijvoorbeeld een coladop. Van een fles cola dus.
Een deksel kun je ergens op draaien, maar soms is hij ook los. Denk aan het deksel van een appelmoespot en een pan. Een deksel heeft een smalle rand in vergelijking met het oppervlak van het platte afsluitgedeelte.
Dat is allemaal heel leuk en aardig bedacht, maar dan komen hier nu de grote bottelnekken, wieldoppen.
Wieldoppen zijn groter dan deksels. Zijn wieldoppen soms gewoon de uitzonderingen die de regel bevestigen?
Zit er überhaupt een verschil in? Want ze worden beiden gebruikt om voorwerpen mee af te sluiten.
Maar als er geen verschil in zit, zouden het synoniemen zijn en dan zou je ze door elkaar kunnen gebruiken.
Maar ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat het deksel van de fles Fanta weg is. Daar gaat het standaard over een dop.
Dit is dus ook niet de oplossing.
Maar wat dan wel?
Het was trouwens een vraag van een "gymnastiek"-leraar van mij. Ik had geen zin in basketbal en toen gingen we van die gesprekken (oh, over gesprek gesproken (hihi, gesprek gesproken), help me eraan herinneren dat ik het gesprek tussen Simone en mij nog even uittyp) als:

Hij: "Wat is de zin van het leven?"
Ik: "Je voortplanten."
Hij: "En daarna?"
Ik: "Dan leef je nog even, kijk je hoe je kinderen hetzelfde riedeltje van "ontstaan, voortplanten en dan sterven (laatste maak je waarschijnlijk niet meer mee)" doorstaan en dan ga je dood.
Hij: "Wat is er dan na de dood."
Ik: "Niets, het is net als voor je geboorte, er is niets."
Hij: "Weet je dat zeker?"
Ik: "Nee, maar het is best zielig dat ik ook nooit zal kunnen beseffen dat ik gelijk heb."
Hij: Kijkt me vragend aan
Ik: Stel ik heb gelijk, dan besef ik dat nooit omdat ik pas gelijk heb als er gewoon niets meer voor mij is en ik niet meer kan denken. Als ik niet meer kan denken, kan ik ook niet beseffen dat ik gelijk heb/had."


Dat was dan vraag 1. Dus dan is het nu tijd voor, ja, je raadt het al, vraag acht. Twee dus.

Wat is de definitie van iemand kennen?

Dat is echt heel lastig te zeggen, want je kunt zeggen: "Hey, die persoon ken ik, dat is pietjepuk.". Maar misschien is het wel zo dat je alleen zijn naam weet. Is dat dan genoeg om iemand te kennen? Of moet je er nog net even iets meer vanaf weten? Maar waar ligt de grens dan? En stel ik herken iemands gezicht, maar ik ken de naam van diegene niet. Ken ik die persoon dan wel of niet?
Want herkennen is afgeleid van kennen. Dat betekent in principe dat herkennen misschien ook wel een soort van kennen is. Maar aan de andere kant, is herkennen niet meer een onderdeel van kennen?
Je moet iemand herkennen om iemand te kennen.
En in het woordenboek staat dat kennen is "weten wie, hoe en wat iemand is".
Dus ik weet dat de achterneef van de president van Kazachstan meneer Piet is. Ik heb gelezen dat hij erg aardig is. En ik weet dat hij een mens is. Nu heb ik keurig antwoord gegeven op de drie vragen, maar ken ik meneer Piet nu ook? Ik dacht het niet. Er is zelfs een kans dat ik niet weet hoe hij eruit ziet.
Dat brengt mij bij de volgende vraag, moet je weten hoe iemand eruit ziet om diegene te kennen? Want als dat noodzakelijk is, is het onmogelijk voor een blind persoon om iemand te kennen.
Kun je iemand eigenlijk wel echt kennen? Of is dat onmogelijk? Maar als je iemand toch niet kunt kennen, waarom vraagt men dan zo vaak: "Ken jij die en die?"? Want dat zou dan een onnozele vraag zijn omdat je iemand niet echt kunt kennen.
Conclusie, je kunt mensen op verschillende manieren kennen.  Het is een soort van lineaal en die gaat van "wie ben jij in vredesnaam?" tot "ik ken je heel erg goed.". Met daar tussenin vanalles en nog wat. Van herkennen tot bekennen.

Deze vraag werd medemogelijk gemaakt door mevrouw Baas. Ze stelde hem aan mij op de gymnasiummarkt 2010. (meer dan een jaar geleden.) Lang verhaal, ik heb nu geen zin om dat ook nog uit te gaan leggen.

Ik wilde eigenlijk nog wat schrijven over de enige filosofische vraag die wel door mij beantwoord is, maar daar heb ik nu geen tijd voor. Maandag en dinsdag zijn proefwerkdagen. Ik heb dan dus maar twee uur les, maar wel twee proefwerken per dag. Maandag heb ik Nederlands en natuurkunde en dinsdag heb ik biologie en scheikunde.
Nederlands doe ik niets tot nauwelijks iets aan. Natuurkunde moet ik nog even goed doen, ik had een 3.6 op het so omdat ik mijn rekenmachine vergeten was en alles uit mijn hoofd moest uitrekenen. Daarom was ik nog lang niet klaar, maar in principe had ik niet erg veel fouten. Scheikunde moet ik wel even leren, want dat deed ik de vorige twee proefwerken niet en toen ben ik een beetje onderuit gegaan. (Ik sta nog wel een 6.5 hoor, daar niet van.). En dan heb ik biologie nog over, dat is echt het leukste vak ter wereld, met als gevolg dat ik al een maand aan het leren ben. Alleen wel het verkeerde hoofdstuk. Ik weet wel dat een mens 46 chromosomen heeft, een aardappel 48 en een heremietkreeft 254, maar hoe al die aders (poortader enzo) nu heten, ik heb geen flauw idee. Dat is het nadeel van voorlopen. Je vergeet wat je daarvoor gedaan hebt. Maar zoals ik al zei, het is bio en het is bloed. Dat komt neer op leuk. Dus dat ga ik erg goed leren. Heel erg goed. Ik wil een tien. Of anders in elk geval een negen. Of een acht is ook prima. Maar het liefste een tien. (goh). Oh, woensdag heb ik ook nog een proefwerk Grieks. Ga ik verpesten, weet ik nu al. De cultuur gaat, maar de grammatica, ik heb geen flauw idee. Als het nu Latijn was... Daar zijn er maar twee (eigenlijk drie, maar de derde komt zeer zelden voor) participia. Het Grieks heeft er acht. ACHT!
Ja, dat dacht ik dus ook al. Help. Maar dit wordt voor mij het gehele weekend blokken. Helaas, helaas.

Veel plezier met jullie weekend en mochten jullie je vervelen, dan hier nog wat filosofische vragen zonder antwoord om over na te denken:

-Bestaat geluk en zo ja, wat is geluk dan? En als je denkt dat het niet bestaat, waarom dan niet?
- Laat maar, ik weet niks meer. Ik ben moe en ik moet nog de gehele dag leren.

zie hier, mijn nagels (niet mijn nagels, maar zo zagen ze er ongeveer uit) voordat ik op de Eiffeltoren stapte:

en dan nu van na de Eiffeltoren.

ja, dat zijn mijn nagels. ik heb geen dwangneurose of extreme pulkneigingen. ik heb gewoon hoogtevrees. kan ik ook niks aan doen.
ik sleep mezelf dus bijna letterlijk naar de lift. (echt slepen was niet mogelijk, de rij was te groot). dwing mezelf om niet naar beneden te kijken, stap uiteindelijk uit op de tweede verdieping en kijk naar beneden. OMG, IK WAS ZO HOOG! EN DAN MOEST IK DAARNA NOG EEN VERDIEPING HOGER, WANT LA FAMILLE WILDE NAAR HET TOPJE... {wist je trouwens dat je dat ding serieus voelt bewegen? het is zo eng...} hoe dan ook, ik weer in een lift. deze was iets kleiner dan de vorige, maar ik stond dus wel mooi bij het raam. wat inhoud dat ik ons gewoon omhoog zag gaan. nou, wij zijn ondertussen aangekomen bij het puntje van de toren. het was eng. je staat daar, er zit alleen maar van dat gaas tussen met veel te grote gaten en het loopt schuin af richting de rand. oftewel, ik heb me tegen de achterste muur gedrukt en vanaf daar gekeken. c'était eng. heel eng. daarna nog een half uur in de rij staan om er weer af te mogen. en ondertussen kijk je steeds maar weer naar buiten.
dan, als je eindelijk in de lift staat, opweg naar beneden, BLIJFT DIE VERDOMDE KLOTE LIFT VASTZITTEN. TIEN MINUTEN. EN HET MEISJE DAT DE LIFT MOEST BEDIENEN KON ALLEEN MAAR "NOUS SOMMES BLOCKÉ" ZEGGEN.
tja, dat was eng. toen ging ik dus pulken. vandaar mijn nagels.

nu ga ik, ik vertel later (mogelijk) wel meer, ik moet een recensie schrijfen en mijn nagels lakken. (lila, bruin of beige?)